ik weet feitelijk niet waar ik het over wil hebben, eenmaal begonnen komen de gedachten....moed houden

Joan Miro - danseur - 1928

Het schilderij hiernaast weergegeven van Miro vind ik heel illustratief voor het wat zweverig beleven dat mij heeft beziggehouden de laatste tijd, toen het was alsof ik boven de zorgen der mensen op een positieve manier beschreef, niet wat ik van hen vond of vind, maar over een andere, een alternatieve benadering en uitweg voor de kleine en de grote zorgen van de mensen in een land waar ik als het erop aankomt toch veel van wil houden, ik schrijf 'van wil houden' omdat er aanleiding ook bestaat om van bepaalde ontstane gewoonten enige afstand te houden, ieder het zijne in persoonlijke zin maar allemaal geheel zelfstandig dragers van de eigen cultuur levert op een anarchie der waarden, iemand zal er moeten komen die de leiding daarin neemt, zijn land- en geloofsgenoten voorgaat naar een toekomst die reeds wenkende is in een mooi uitzicht van de nieuwe dag die ons wacht//


//bij het zien van een goed en schoon schilderij kun je wegdromen, dan krijgt je droom een plaatstoegewezen door het kunstwerk, het zichtbare dat stand houdt,  en je kunt in de artistieke beleving alles kwijt wat je invalt en erbij verzint/ mooi verzinnen is bepaaldelijk geen zondige aangelegenheid en voor een goed verhaal is altijd wel een juffrouw Saartje te vinden die een kopje koffie schenkt en haar handen afstrijkt aan een helder wit gesteven schort/


 - het blauwe vlak van Miro vertelt ons over de betrekkelijke koele stemming waarin de danser zich beweegt, het thema van zijn dans is weergegeven in de speelse lijn met de twee zwaardere uiteinden, een voor naar beneden kijken en een voor omhoog zien, die langs het rode hart gaat, op haar beurt is dit warmvoelend hart met een dunne draad verbonden is aan de nieuwe maan/

/het is alsof het hart een stapje hogerop komt met het volgen van de kromme lijn, het als een insect gegeven gewicht dat het hart recht houdt en in balans verzekert ons van de standvastigheid waarmee wij verbonden blijven met onze natuurlijke verbondenheid met het animale/

zou men kunnen aanvaarden dat ik geen tijd had voor beuzelarijen?

In het algemeen behandelt de menselijke geest, anders gezegd ons denken, één onderwerp tegelijkertijd, neemt het in overweging, gaat er mee om en verbindt er weer andere onderwerpen van overwegen mee totdat zich uiteindelijk een beeld heeft gevormd waaruit ons denken een nieuwe gedachte opvat die tot bevredigend antwoord stemt op de vraag wat hetgeen is dat onze verwondering heeft gewekt. Zo ons denken verloopt zo verloopt het overwegen van de wijsheid evenzeer. In de Kerk wordt deze wijsheid ter afgrenzing van de wens zijn oorsprong te begrijpen de mensen overgeleverd als de Heilige Geest die gezonden werd en wordt vanuit de identiteit die de Messias voor ons heeft doen overleveren. In zijn denken rationaliseert een mens zijn natuurlijke onbegrensde mogelijkheden tot eenheid met zijn oorsprong, en vanuit deze voorwaardelijke ordening gaat ons rationele verstandelijke vermogen altijd voor onze tijdelijkheid uit in het tijdsbestel waarin wij zijn gegeven als die mensen waar het uiteindelijk in elke religie over gaat, gebeurde dat niet dan hadden wij geen besef meer van tijd en hield ons waarachtige werkelijke leven gewoon op.

Het is moeilijk te begrijpen voor de moderne mens die alles wenst te onderwerpen aan zijn zin tot beloning voor een inspanning en de gedachte dat hij met een nuttige bezigheid van doen heeft dat er voor zover ik daarvan de waarde heb leren kennen meer mogelijkheden bestaan voor ons denken en handelen dan alleen met de waarderingen van nuttigheid en loon omschreven. Ik ben er niet zo mee bekend of mijn woorden een algemene geldigheid toekomt doch wij halen ons het schriftwoord aan dat inhoudt dat wie horen kan zal luisteren uit vrije keus ('wie oren heeft om te horen dat hij luistere...'). De toegang die de mens in de loop der geschiedenis eveneens is  verschaft kan ook zijn die van het spel, en die van de liefde.